به سقف آسمان هر اختر پاك ز شرم دست‌هاتان شده تاريك و غمبار و سيه‌فام و اينك خون قلب ما بشويد اين زمين از ننگ * * * * چو شد هنگامهء پيكار در دشت ز شمشير و سنان گشتند سرمست . سر دشمن به تير و نيزه بستند بساط ظلم را درهم شكستند ز جام باده نوشيدند و رفتند چنان زيبا پر پروانگان سوخت كه شد پروانه و شمع از دوئى دور ز سوز آتش پروانه و شمع بشست آيينهء اسلام از زنگ * * * * پس از چندى . . . . زمين خاموش بود و آسمان خاموش حريفان مست و مدهوش اوفتاده سروپيكر به راه عشق داده * * * *